کادوی ولنتاین
بهداشت و سلامت

ADHD در دختران نوجوان: علائم و نشانه‌ها

اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) یک اختلال رشد عصبی است که بر عملکردهای شناختی ضروری مانند تمرکز و انگیزه تأثیر می‌گذارد.

این اختلال اغلب در دوران کودکی تشخیص داده می‌شود. علائم ADHD شامل الگوی ثابتی از عدم توجه و بیش‌فعالی است. علاوه بر این، پسران نسبت به دختران با نرخ بالاتری مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند.

این مقاله به شما کمک می‌کند تا درک بهتری از ماهیت ADHD، نحوه تشخیص آن میان دختران نوجوان و چرایی تشخیص ندادن ADHD در دختران داشته باشید.

ADHD چیست؟

ADHD یک اختلال رشد عصبی است که می‌تواند بر مسئولیت‌های روزانه مانند مدرسه، کار و روابط بین‌فردی تأثیر بگذارد.

در حالی که این اختلال اغلب در میان کودکان و نوجوانان تشخیص داده می‌شود، ممکن است بزرگسالان نیز به آن مبتلا باشند. ADHD اختلالی است که می‌تواند در طول زندگی افراد تأثیر بگذارد، اما پیدا کردن درمان و حمایت مناسب می‌تواند به طور قابل توجهی شدت این اختلال را کاهش دهد.

طبق داده‌های CDC، پسران ۱۲٫۹% از تمام کودکانی که با ADHD تشخیص داده می‌شوند را تشکیل می‌دهند. تنها ۵٫۶% از دختران مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند، به این معنی که پسران دو برابر دختران با این اختلال تشخیص داده می‌شوند.

علائم ADHD عبارتند از:

  • دامنه توجه کوتاه
  • از دست دادن جزئیات کوچک
  • عدم توانایی در تکمیل وظایف
  • مشکل در رعایت ضرب‌الاجل‌ها
  • مسائل بیش از حد با وقت‌شناسی
  • بی‌قراری یا بی‌قراری در سطح حواس‌پرتی
  • مشکل در صبر برای نوبت خود، قطع کردن مکالمات، بیان خودجوش و بدون فکر پاسخ‌ها

علائم و نشانه‌های ADHD در دختران نوجوان

اگرچه علائم ADHD لزوماً بین پسران و دختران تغییر نمی‌کند، اما نحوه‌ی بروز این علائم می‌تواند کاملاً متفاوت باشد. یک مطالعه‌ی اخیر نشان می‌دهد که دختران به طور معمول تمایل بیشتری به ابتلا به ADHD با نوع بی‌توجهی دارند. پسران بیشتری نسبت به دختران با نوع بیش‌فعال-impulsive تشخیص داده می‌شوند.

هنگام جستجو برای علائم ADHD در کلاس درس، معلمان به احتمال زیاد کودکی را متوجه می‌شوند که در حال بازیگوشی است، نمی‌تواند روی صندلی بنشیند و دائماً صحبت می‌کند. این علائم ADHD با نوع بیش‌فعال-impulsive‌ی ADHD که پسران بیشتر با آن مواجه هستند، مطابقت دارد. این بدان معناست که پسران بیشتر مورد ارزیابی قرار می‌گیرند و در نهایت باADHD تشخیص داده می‌شوند.

نوع بی‌توجهی، که دختران معمولاً با آن مواجه هستند، به راحتی می‌تواند نادیده گرفته شود، زیرا به اندازه نوع بیش‌فعال-impulsive مخرب نیست. نوع بی‌توجهی را می‌توان به اشتباه به عنوان یک ویژگی شخصیتی جنسیتی تفسیر کرد – برای مثال، فرض بر این است که یک دختر بدخلق یا از نظر اجتماعی منزوی است.

علائم بی‌توجهی در بین دختران عبارتند از:

  • خیال‌پردازی
  • خجالتی بودن
  • اضطراب/غم
  • کمال‌گرایی

دختران می‌توانند علائم ADHD بی‌توجهی را درونی کنند. بیش‌فعالی-تکانشگری تمایل دارد کاملاً بیرونی و قابل مشاهده برای دیگران باشد. از طرف دیگر، برخی ممکن است بی‌توجهی را صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی در نظر بگیرند که درونی و منحصر به فرد برای فرد است تا بخشی از یک اختلال عصبی رشدی چالش‌برانگیز.

چگونه ADHD بر دختران نوجوان تأثیر می‌گذارد؟

ADHD، به خصوص زمانی که درمان نشود، می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر دختران نوجوان داشته باشد. برای مثال، ممکن است به سادگی به عنوان افرادی بیش از حد احساسی یا حتی هورمونی از آن‌ها یاد شود، نه افرادی که علائم ADHD را تجربه می‌کنند.

به نوبه خود، این می‌تواند باعث شود دختران مضطرب، منزوی شوند و این علائم را درونی کنند. ADHD تشخیص‌داده‌نشده می‌تواند منجر به مشکلات و چالش‌های عاطفی و رفتاری قابل توجه و همچنین مشکلات در مدرسه شود.

چرا ADHD در دختران اغلب تشخیص داده نمی‌شود؟

دختران تمایل دارند استراتژی‌های مقابله‌ای را توسعه دهند که به آن‌ها کمک می‌کند علائم ADHD خود را پنهان کنند. برای مثال، اگر آن‌ها در تمرکز مشکل دارند، ممکن است به جای آن انرژی خود را به موضوع یا سرگرمی‌ای که در آن برتری دارند، معطوف کنند. این می‌تواند باعث شود معلمان، والدین و متخصصان چالش‌های توجهی را در سایر حوزه‌ها نادیده بگیرند.

لازم به ذکر است که در یک مطالعه، زنان بالغ نسبت به مردان علائم شدیدتری از بی‌توجهی و بیش‌فعالی-تکانشگری گزارش کردند، که نشان می‌دهد ممکن است علائم دوران کودکی ADHD در دختران مورد توجه قرار نگرفته باشد.

چگونه می‌توانید از فرزندتان حمایت کنید

یادگیری در مورد ADHD و نحوه‌ی بروز آن در دختران بسیار مهم است. شما می‌توانید با توجه به نحوه‌ی بروز علائم در خانه، با دوستان و در مدرسه، از فرزندتان حمایت کنید.

صحبت کردن با معلمان فرزندتان، رهبران فعالیت‌های فوق برنامه و سایر والدینی که وقت زیادی با فرزندتان می‌گذرانند، مکان‌های خوبی برای شروع جمع‌آوری اطلاعات بیشتر در مورد وجود یا عدم وجود چالش‌های توجهی است.

حتی اگر فکر می‌کنید فرزندتان فقط یک خیال‌پرداز آرام و خجالتی است یا یک دختر بچه‌ی سرزنده‌ای است که عاشق بازی‌های خشن است، ارزش دارد با یک متخصص صحبت کنید تا مطمئن شوید که هیچ‌یک از علائم ADHD را نادیده نگرفته‌اید.

حفظ یک خط ارتباطی بدون قضاوت و صریح با فرزندتان نیز بسیار مهم است. این می‌تواند فرزندتان را تشویق کند که با شما صادق باشد و رابطه‌ی شما را به عنوان مکانی ببیند که مجبور نیست علائم خود را پنهان کند.

در نهایت، جستجوی حمایت برای خودتان نیز حیاتی است. پیدا کردن یک درمانگر برای خود می‌تواند اطمینان حاصل کند که به نیازهای عاطفی خود رسیدگی می‌کنید تا بتوانید تا حد امکان برای فرزندتان حضور داشته باشید.

حرف آخر

والدین بودن یکی از بزرگ‌ترین هدایا و چالش‌برانگیزترین نقش‌هاست. در حالی که فکر کردن به این موضوع که آیا فرزندتان رنج می‌برد می‌تواند ترسناک باشد، دریافت حمایت بی‌قید و شرط در یک دوره‌ی سخت می‌تواند برای فرزندتان زندگی‌بخش باشد. با این حال، به همان اندازه مهم است که همین سطح از حمایت را برای خودتان نیز فراهم کنید. شما تنها نیستید و لایق همان مراقبت هستید که به دیگران می‌دهید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا