کادوی ولنتاین
پنیک اتک

چه عواملی باعث بروز اختلال هراس (پنیک اتک) می‌شود؟

عوامل خطر متعددی برای افزایش خطر تجربه حملات هراس (پنیک اتک) و ابتلا به اختلال هراس و آگورافوبیا شناسایی شده است. اگرچه مطالعات نشان داده اند که عوامل خطر خاصی با ایجاد اختلال هراس مرتبط هستند، این یافته ها به معنای آن نیست که آنها علت اختلال هراس هستند.

در عوض، عوامل خطر برای اختلال هراس ویژگی های خاصی را توصیف می کنند که به طور معمول با ایجاد این بیماری مرتبط هستند. در اینجا برخی از عوامل خطر رایج مشاهده شده در ارتباط با اختلال هراس آورده شده است.

سن

سن شروع اختلال هراس (پنیک اتک) اغلب بین اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی است. اگرچه اختلال هراس معمولاً بین سنین ۱۸ تا ۳۵ سالگی ایجاد می شود، اما همچنان امکان ایجاد آن در هر زمان در طول زندگی وجود دارد.

اگرچه بسیار کمتر شایع است، اختلال هراس می تواند در دوران کودکی یا بزرگسالی دیررس ایجاد شود. همچنین ممکن است اختلال هراس را در طول زندگی خود تجربه کنید. به عنوان مثال، یک فرد ممکن است برای چندین ماه دچار حملات هراس مکرر و غیرمنتظره شود، و پس از آن چندین سال هیچ علائمی را تجربه نکند.

جنسیت

زنان بیشتر از مردان مستعد ابتلا به اختلالات اضطرابی هستند. اختلال هراس، به طور خاص، در زنان شایع تر است. در واقع، زنان بیش از دو برابر مردان در معرض خطر ابتلا به اختلال هراس هستند.به همین دلیل، کارشناسان توصیه می کنند که غربالگری اضطراب در طول معاینات معمول برای زنان و دختران بالای ۱۳ سال انجام شود.

شخصیت

تحقیقات نشان داده است که بین کودکانی با شخصیت‌های ترسوتر، مضطرب‌تر یا عصبی‌تر و ابتلای بعدی به اختلال هراس، ارتباطی وجود دارد.

در نتیجه، راه‌هایی وجود دارد که والدین می‌توانند به کاهش خطر ابتلای فرزندانشان به اختلال اضطرابی کمک کنند. با این حال، علت اختلال هراس ناشناخته است و بسیاری از متخصصان سلامت روان بر این عقیده اند که به احتمال زیاد ناشی از ترکیبی پیچیده از عوامل محیطی، بیولوژیکی و روان‌شناختی است.

محیط خانوادگی

برخی ویژگی‌های خانوادگی وجود دارد که با اختلال هراس ارتباط نشان داده‌اند. به طور خاص، والدینی که اضطراب را الگو قرار می‌دهند، بیش از حد خواستار هستند و کمال‌گرایی را انتظار دارند، ممکن است در معرض خطر داشتن فرزندانی باشند که بعداً در زندگی به اختلالات اضطرابی مبتلا می‌شوند. با این حال، بزرگسالان مبتلا به اختلال هراس در انواع مختلف خانه‌ها و پویایی خانواده بزرگ شده‌اند.

ژنتیک

ارتباط قوی بین اختلال هراس و الگوهای خانوادگی وجود دارد. افراد با یک عضو نزدیک خانواده بیولوژیکی با اختلال هراس تا ۸ برابر بیشتر احتمال دارد که خود به این بیماری مبتلا شوند. این تعداد بسته به سن شروع اختلال می تواند افزایش یابد.

اگر یکی از اعضای خانواده قبل از ۲۰ سالگی به اختلال هراس مبتلا شده باشد، بستگان درجه اول بیولوژیکی تا ۲۰ برابر بیشتر احتمال دارد که به اختلال هراس مبتلا شوند.

با وجود این آمارهای غالب، تحقیقات نشان داده است که تا نیمی یا بیشتر از افراد مبتلا به اختلال هراس (پنیک اتک)، اقوام نزدیک ندارند که به این بیماری مبتلا شده باشند.

رویدادهای زندگی

پیشنهاد شده است که رویدادهای استرس زا در زندگی می تواند به شروع اختلال هراس (پنیک اتک) کمک کند. رویدادهای استرس زا در زندگی می تواند شامل تجربیات دشوار زندگی مانند مرگ یکی از عزیزان، از دست دادن شغل یا طلاق باشد.

برخی از تغییرات زندگی که تغییرات زیادی در زندگی ما ایجاد می کنند نیز می توانند باعث استرس زیادی شوند، مانند ازدواج، نقل مکان، بچه دار شدن یا بازنشستگی.

تحقیقات همچنین نشان داده است که تجربه یک رویداد آسیب زا، مانند قربانی سوء استفاده جسمی یا جنسی، ارتباط بیشتری با اختلال هراس دارد.

همچنین ممکن است در طول یک رویداد استرس زا در زندگی، حملات هراس را تجربه کنید، اما دیگر هرگز آنها را تجربه نکنید. به عنوان مثال، شخصی که قربانی جنایت است یا یک فاجعه طبیعی را تجربه می کند ممکن است در طول آن رویداد حمله هراس داشته باشد.

با این حال، برای تشخیص اختلال هراس، فرد باید حملات هراس مکرر و غیرمنتظره داشته باشد.

شرایط همزمان

بسیاری از افراد مبتلا به اختلال هراس نیز با احساس نگرانی کلی، اضطراب و غم و اندوه دست و پنجه نرم می کنند و ممکن است با یک اختلال روانی دیگر زندگی کنند. سایر شرایط همزمان معمولی عبارتند از:

  • .افسردگی
  • .اختلال اضطراب فراگیر (GAD)
  • .اختلال وسواس فکری- اجباری (OCD)
  • .اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
  • .فوبیای خاص
  • .اختلال اضطراب اجتماعی (SAD)

فرد مبتلا به اختلال هراس نیز در معرض خطر ابتلا به آگورافوبیا۲ قرار دارد، وضعیتی که شامل ترس از حمله هراس در مکانی یا موقعیتی است که فرار از آن ممکن است چالش برانگیز یا تحقیرآمیز باشد.

آگورافوبیا می تواند در هر زمانی پس از حملات هراس مداوم رخ دهد. با این حال، فرد مبتلا به اختلال هراس معمولاً در اولین سال حملات هراس مکرر به آگورافوبیا مبتلا می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا